Mechanizmy hamulcowe tego typu są stosowane w licznych samochodach europejskich m.in. w samochodzie Polski Fiat 125P. Mechanizm taki odznacza się lekkością konstrukcji i nadaje się do instalowania na dowolne koła jezdne. Obudowa strzemienia jest nieruchoma, a obejma zaciskowa może być przesuwana na odpowiednim prowadniku prostopadle do płaszczyzny tarczy hamulcowej. Wskutek naporu płynu hamulcowego tłok dociska klocek cierni do tarczy, a równoważna reakcja przesuwa w przeciwnym kierunku obejmę zacisku, wskutek czego drugi klocek cierny również jest dociskany do tarczy hamulcowej. Ruch powrotny tłoka po zwolnieniu pedału hamulca jest ograniczony przez pierścień uszczelniający tłok, odkształcający się wskutek różnicy ciśnień i oporów tarcia.
Konstrukcja mechanizmu hamulcowego tylnego różni się od konstrukcji mechanizmu hamulcowego przedniego zastosowaniem samoczynnego nastawnika luzu (między klockami ciernymi i tarczą) oraz elementami umożliwiającymi okresowe zaciskanie tarczy hamulcowej, tj. wykorzystanie mechanizmu jako hamulca postojowego. Samoczynny nastawnik luzu składa się z gwintowanego sworznia oraz nakręcanej na nim tulejki odległościowej. Jeżeli wskutek zużycia klocka ciernego luz miedzy czołem tulejki i dnem tłoka zwiększy się, wtedy tulejka odległościowa przekręcając się na sworzniu odpowiednio zmniejsza nadmierny luz. Podczas wyłączania mechanizmu hamulcowego rozprężające się sprężyny tarczowe przemieszczają wzdłużnie sworzeń gwintowany, a tulejka odległościowa poprzez łożysko toczne i pierścień oporowy zmusza tłok do przesuwania się wraz ze sworzniem gwintowanym.